Yaz? dizimize uzun bir aradan sonra devam ediyoruz. Fakir Baykurt’un memleketlisi Ahmet Kurban’?n kendi kaleminden. Bir Köy Enstitüsü hikayesi: 

Biz o yıl a?abeyimle köyümüzün sı??rtmac?yd?k.Annem babam ora?a ?rgatlı?a gidiyorlar biz de sı??r çobanlı?? yapıyorduk.Sanır?m aşustos ay?yd?.
Ö?leye kadar köyün çay?rında sı??rları otlatt?k. Hayvanların çoşunluşu yatt???
yerden bir k?smı da yatt??? yerden gevi? getiriyorlard?.Biz de ekmek torbalarımız? e?e?in sırt?ndan ald?k, yemek yemek için çe?menin ba??na oturduk. Kat?k olarak iki kelle so?an?mız çıkt?.So?an?n büyü?ü için a?abeyimle tart??t?k.
Büyü?ünü tabiki o ald?, küçü?ü bana kald?.So?anlarımız? yumrukla kırd?k, ekme?imizin arasına koyup yeme?e başladık.

Bu arada köy tarafından birisi ko?arak ve ba??rarak bize doğru geliyordu. Yakla?t?kça sesi netle?ti. ‘Ahmet imtihan? kazanmı??z’ diye ba??rıyordu. Ben hemen elimdeki dürümü b?rak?p ayaşa kalkt?m. Bu gelen birlikte sınava girdiğimiz arkada??m R?za Ak?n’d?. A?abeyim durumu çakmı? olacakt? ki bana ‘Nereye!’ diye ba??rd?. Ben de ‘su içece?im’ dedim, çe?meye doğru yürüdüm. Çe?menin yanına varınca bakt?m a?abeyimle aramız epey aç?lmı?. Oradan elimdeki çoma?? sı??rların olduşu yere f?rlat?p R?za’ya doğru h?zla ko?maya başladım. A?abeyim beni yakalamak için ko?tuysa da yeti?emedi. Biz R?za ile köye çıkt?k.

Babam, annem ?rgatlıktan dönmü?lerdi.Babam beni görünce ?a??rd?. ‘Sen
ne yapıyorsun burda, hani a?abeyin? diye sordu. Ben de ‘Ben sınav? kazanmı??m,okumayaca??m; sı??r-mı??r gütmeyece?im.’ dedim. Babam ‘iyi ya a?abeyin ekinlerin arasından yalnız ba??na sı??rları nasıl köye çıkarsın, niye yalnız b?rakt?n geldin’ diye k?zarak a?abeyime yard?ma gitti.A?abeyim ve babamın o ak?am beni ertesi günü sı??ra gitmem için ikna çabaları boşa gitti.Babam ?rgatlı?? b?rak?p benim yerime sı??ra gitmeye başladı. Benim Gönen’e okumaya gidece?imi ve o konuda kararlı olduşumu babam da anlamı?t?. Bu fikrimden caydırmak için çe?itli yöntemler denedi. Hatta duygusal
yönden beni etkilemeye bile çalıştı.

Hala o sözleri kula??mda ç?nlar ‘O?lum bak siz iki karde?siniz. Başka karde?iniz yok. Sen uzaklara gideceksin, istedi?iniz zaman birbirinizi göremeyeceksiniz. Bu esnada birinizin ba??na bir hal gelirse ne yaparsınızı’ Ben tüm bu yalvarmalara ve yakarmalara kulak asmıyordum. Ezilmi?li?in, yoksulluşun yarattı?? psikolojik çöküntüden ancak böyle kurtulabileceğime inanmı?t?m. Gönen’e gitme günü yakla?t?kça babam gitmemem için daha çok gerekçeler üretiyor son zamanlarda adeta yalvarıyordu.

En sonunda dilinin altındaki baklayı çıkard?. ‘O?lum be? kuru? paramız yok, neyle gideceksin’ dedi. Bu çaresizli?i duyunca ben a?lamaya başladım. Tam o sırada day?m kap?dan içeri girdi.’ A?lama day?m, ben o sorunu çözdüm’ deyip ka??t iki buçuk liray? babama uzatt?. ‘B?rak eni?te sülalemizde hiç de?ilse bir kişi okusun. Belki ileride hepimize yarar? dokunur.’ dedi. Babam ve ben bu duruma çok sevindik. Babam bana ‘Yarın e?itmen gelip sizi Gönen’e götürecekmi?, hazırlan’ dedi. O ana kadar hayat?mda en çok sevindi?im gün o gündü.  
  
Devam edecek…

AHMET KURBAN

Yayına hazırlayan: Tülay Kurban