Bazen büyük uçurumlar vardır,atlamak zorunda kalır insan ve diyeti a??r olanlar vardır içlerinde. Yalnızlık gibi aşk gibi. Uçuruma atlayanlar bu diyeti ödemeyi göze alanlardır. Can sa can,kan sa kan. Neyi gerektiriyorsa zaman…

Genelde el uzatacak kimsenin olmaması,içinde kaldığın koyu sessizlik ve kalbini sıkan sevgisizli?in birbirine sık?ca kenetlenmesiyle oluşan;insana istenmeyen biri olduşunu haykıran derin bunalım an?dır yalnızlık.

Birbirini kovalayan akreple yelkovan,sesi k?sılmı?casına susan kap? zili hatta yoldan bile hiç kimsenin geçmedi?i geniz yakan boğluk hissidir bu. En olmad?k zamanlarda çalıp duran telefon bile inad?na susar. Kalbi kır?lıp içine kapanmı? insan reyonudur yalnızlık. Aşk ac?sı çeken de ordadır anne babasından ayr?lan bir pansiyon ö?rencisi de doğruları söyledi?i için dokuzuncu köyden kovulan da. Her tada her renge göre insan bulunur burda.

Peki yalnız olan ne yapar?Hala olanların fark?nda de?ilse daralır. Varmı?sa bu durumun gerçekliğine beynindekileri alır karşısına ve konuşur onlarla. ?stekleri arzuları yaşad?kları ve yaşayamad?kları vardır içeride. Sorular yava? yava? cevap bulmaya başlar. En derin yaraları açan da o dur en cevapsız soruları cevapsızlıktan kurtaran da.

Kendini derdini ve ne istedi?ini anlayan kahraman?mız sırasıyla çevresindekileri sevdiklerini ve onu sevenleri anlamaya başlar. Kararlar alır,sözler verir. K?rd?ysa özür diler kır?ldr?ysa affeder. Dü?ünmek isteyenleri orda b?rakarak ayr?lır yalnızlar reyonundan. Yeniden do?man?n verdi?i enerji vardır yalnızlıktan çıkanda. Hayat daha kolay hava daha güzel insanlar daha sevimli gözükür onun gözüne.

Binilen bir kimsesizlik treninden inmi? gibi hisseder kişi kendisini. Ne zaman bir daha ki yolculuk?