?lerleyen zaman, değişen standartlar ve teknoloji her ne kadar yaşant?mız? değiştirse de birçoşumuzun evinde mutlaka vardır bir dü?me kutusu.

Bendeki dü?me kutusu ilginçtir; çok eskiden alınan büyük bir kurabiye kutusunun değerlendirilmesi neticesinde oluşmu?tu. Kocaman yassı bir kutu, art?k kutunun kapak kenarları hafif y?pranmı? ama içindeki irili ufaklı dü?meler hala yepyeni ve ???l ???l.

Anneci?im, bu dü?me kutusunu her elimize alı??mızda kah içini çekerek kah gülümseyerek gözüne ili?en ya da eline aldığı dü?meye bakarak zaman içinde bir yolculu?a çıkard? keza hala öyle…

‘’ Her dü?menin bir hikayesi var. ‘’ der bana.

Kutunun kapa??, her aç?lı??nda fantastik filmlerde olduşu gibi sanki bir ???k demeti ile birlikte dü?meler uçuşuyor ve zaman içinde ait oldukları giysiler ve kişileri kar?ınızda görüyorsunuz, zaman tüneli gibi…

şu kırmızı ekose kuma? kaplı olan kocaman dü?me anneci?imin ben ilkokulda iken bana dikti?i paltoya aitti. Ne emek, ne sevgi var onda, tek bir dü?me kalmı? olsa dahi…

Ya hala p?r?l p?r?l parlayan iki küçük pembe dü?me; annemin kolsuz ?ömiyize bluzunda ne de güzel duruyordu…ne güzel ta??rd? o bluzu üzerinde…

Annem kendi dikti?i yetmiyormu? gibi bir de dünya kadar yolu kat ederdik o zamanlar terzimize gitmek için. Bakar mısınız iki dü?me nerelere götürdü beni…
Terzimiz oturduşumuz yerden oldukça uzakt? ama benim için prova olmak ne kadar sık?nt?lı olsa da onlara gitmek çocukluşumun ayr? bir zevki idi.
Bahçelerinde dola?mak, a?açlardan kiraz toplamak, o ye?illi?in bana verdi?i hazz? sindirmek…
Eve dönerken be?inci durakta inip alışveriş yapmak…bir de o zamanlar ilk gün pullarımız vard?; mutlaka postahaneye u?rar alırd?k.

Dü?me deyip geçmemek gerek…
Agnostik bir bakış belki ama her ne kadar cansız olsalar da, şu anda bile beni yaşayan yaşamayan tüm sevdiklerime, an?larıma götürüyorlar…