Sevgidir insan? doyuran, doşumdan ölüme dek… Bebek, annesinden akan sevgiyi son damlasına kadar alır içine ki, yaşamı boyunca da??tabilsin… Hayat? süresince sevgiyi vermekle kalmaz; alır da.
Ald?kça güçlenir; insanlı??n keyfine var?r. Peki ya sevginin olmad??? veya yetersiz olduşu durumlarda? Sevgisizlik bir ömür boyu mutsuzluk mu getirir?
Funda Çatar
Bazı anne-babalar, çocuklarını çetin hayat mücadelesinden yenik çıkmamaları için sevgileriniaz göstererekveya hiç belli etmeyerek yeti?tirirler. Her şey kat?, disiplinli prensipler dahilindedir onlarda. Hatta kimisi eskilerin yapt??? gibi uykularında sevip ok?arlar. Çünkü onların dü?üncesinde a??r? sevgi gösterisi çocuşu ??mart?r, dolay?sıyla e?itimini bozar. Peki, sevgiden yoksun bir çocukluk dönemi yaşayanlar, ömür boyunca mutsuz olmaya mı mahkumdur? Bak?n Uzman Pedagog Nurten Öncel bu konuda neler söylüyor…
Anne-baba Kurban? Mutsuz Çocuklar
Çocukluşunda duygusal huzuru bulamad??ını söylüyor 31 yaş?ndaki 2 çocuk annesi Fulya. Ba?ar?lı bir doktor olan Fulya Z. "Çocukluşumdaki duygu boğluklarını ?imdi doldurmaya ve çocuklarıma yansıtmamaya çalı?ıyorum. Ancak daha güler yüzlü ve pozitif olmaya çalı?mama ra?men zaman zaman geçmi?imin gölgesini görüyorum. Ne yaz?k ki mesle?im kadar ba?ar?lı de?ilim bu konuda" diyerek yaşamındaki çeli?kileri bu şekilde dile getiriyor.
A?layarak ete?ine sar?lan küçük k?zını sertçe kendinden uzakla?t?rd? Filiz. "işte bu hareketlerinden nefret edirorum k?z?mın" diye başladı. "Bana bu kadar ba??mlı olmasını istemiyorum." Anne-babasını 5 yaş?ndayken bir trafik kazasında kaybeden Filiz Y. day?sının yanında t?pk? bir sı??nt? gibi büyümü?tü. Çünkü ailenin 4 çocuşu daha vard? ve yengesi bu fazla boşaz? istemiyordu. Anne olduktan sonraki korkusu da bundand?. Ya ona da bir şey olup k?z? ortada kalırsa? Buna hazırlıyordu k?zını sözde. Ba??msız kat? olmalıyd? onun k?z?, yaşamdan yara almamak için. Ancak bu sevgi yoksulluşu zorlama noktasına gelmi?ti ve problem olmaya başlamı?t?. Art?k Filiz’in psikolojik yard?m alması gerekiyordu. 47 yaş?ndaki yönetici Kemal, çocukluşundaki sevgisizlikle ilgili duygularını şöyle dile getiriyor: "Annem öldükten sonra beni babam ve babaannem büyüttü. O günlerden belle?imde kalanlar, babaannemin (babama da geçmi? olan) a??r? otoriter ve uzak tutumu, yüksek beklentileridir. Onların sevgisiz bir ilgi göstermeleri ve beni titiz bir şekilde e?itmeleri sonucunda i? yaşamımda kat?, ancak prensipli ve ba?ar?lı bir yönetici olduşuma inanıyorum."
Sevgisiz Baba ?majını Yenmek
Sevgisizlik, parçalanmı? aile çocuklarının da yarasıdır zaman zaman. Bo?anan anne-baba, kendi didi?meleri arasında dünyası paramparça olmu? çocuklarını unutuverir. Kendilerinin yaşamı altüst olmu?tur çünkü. Fakat ya çocuşun ki? Çocuk birşeyleri anlamaya çalıştı?? o masum ve karma??k duygu dünyasında sürekli bir sevgi ve ilgi beklentisi içindedir. Acaba anne ve babası ayr?ld?ktan sonra da onu ayn? şekilde sevecek midir? Bu a??r? endi?e hali ortalık sakinle?ene kadar devam eder. Ancak ayr?lıkların sonrasında üzülerek görülen tabloların arasında anne ya da babası tarafından hiç aranmayan veya görü?türülmeyen çocuklar da var ne yaz?k ki. Ya?amı boyunca babasını yanlızca iki kez gören ba?ar?lı i?adamı Oşuz, resim yetene?ini bir ressam olan babasından ald??ını ve onunla 5 yaş?nda ayr?ld?ktan sonra ilk kez 25 yaş?nda tan??t?r?ld??ını ifade ediyor. Bugün iki çocuk sahibi olan Oşuz, sublimasyon (yüceltme) ad? verilen psikolojik savunma mekanizmalarından birini kullanarak, beynindeki ilgisiz, sevgisiz baba imajını yenmi?, olması gerekti?i gibi bir baba olmu? çocuklarına.
Sevginin Sıcaklı?? Olmadan…
Çocukların sevgisiz kaldığı durumlarda ortaya çıkması olası problemler, Çocuk Esirgeme Kurumu gibi kimsesiz çocukların birebir yeti?kin yakla??mından uzak yaşad?kları yerlerde daha somut bir şekilde gözlemlenebiliyor. Anne baba sevgisinden uzak kalan 0-2 yaş arası bebeklerde ve küçük çocuklarda sürekli ileri-geri sallanma ya da ayn? hareketiyapma gibi hareketler görülebiliyor. Daha büyük çocuklarda ise saldırgan ya da içe dönük davran?? tiplerine rastlanıyor. K?sacası çocuklar yeti?kinlerin sevgi teması olmadan mutlu olamıyorlar.
Yüzü Gölgeli, Az Gülen Çocuklar
Çocukluktaki sevgi eksikli?i ya da yoksunluşu yeti?kinlikte mutlaka bir şekilde gösterir kendisini. Ki?i eğer güçlü ve gerçekten içten gelen bir sevgiyle doluysa, yaşad?kları ve yaşad??? sevgisiz ortam onu yeti?kinlikte olumsuz etkilemez. Yeterki sorunlarla ba? etmeyi ö?renebilsin. Uzman Pedagog Nurten Öncel, çocuklukta ve yeti?kinlikte sevginin insan?n bakışlarına ???k, dudaklarına tebessüm olarak yansıd??ını belirterek, "Yüzü gölgeli, az gülen çocuklara bakt???mızda, biz e?itimciler ve psikologlar hemen anlarız, anne ya da baban?n da az güldü?ünü, yaşama karanlık bakt??ını!" diyor.
Sevgi Söylenmez; Ya?anır
Sevgi yaşayarak, örnek olunarak ö?retilir. Doğasında sevecenlik olan bebeklerin bu özellikleri ise çocukluk dönemlerindeki olumsuz yakla??mlarla kolaylıkla yok edilebilir. 25 yaş?ndaki Sevgi, şunları aktarıyor sevgisislik ad?na: "Ya?amımda sevgiyi sadece isim olarak ta??d?m, bana verilmeyen bir duyguyu yansıtmam mümkün de?ildi. Ancak e?imle tan??t?ktan sonra bende de bu duygunun varolduşunu anlad?m. ?imdi e?imi ve k?z?mı çok seviyorum. Ya?amımdaki sevgisizli?in nedeni çok çocuklu bir ailenin sıradan bir çocuşu olmamd?. Belki de bana verecek sevgilerinin kalmad??ını dü?ünüyordum çocuk aklımla, kimbilir!?,,
Sorun A??lamıyorsa…
Çocukluşunda ve gevçli?inde sevgisiz ortamlarda yeti?en kişilerde görülebilecek psikopatolojik problemlerde yapılması gereken tek şey elbette ki bir uzmana ba? vurmak. Ancak bizim toplumumuzda henüz yeni yeni yerle?meye başlayan ve "Ben delimiyim ki psikiyatriste gideyimı” dü?üncesini yava? yava? y?kan uzman yard?m iste?i için, öncelikle kişinin kendisinde bir problem olduşunu kabul etmesi kerekir. Etraf?na kat? ve uzak davranan ya da sevgisini ifade etmekte güçlük çeken kişilerin yapması gerekendir yard?m istemek. Çünkü sevgiyi çocukken doya doya tadamamakla; doğal olmayan, normal yaşama aykır? bir olay yaşamı?t?r. Ruhunun açlı?ını ancak bunu kabul ederek doyurabilir.
Çocukta Ki?ilik Bozukluşu Geli?ebilir
Sevginin ölçülü olduşu normal aile tiplerinde ini? çıkışlar olmay?p, herşey yolunda gibi görünüyorsa da ara sıra yaşana problerin özünde çocukların anne babalarının sevgilerinden ?üphelendi?i gerçe?i yatar. Annesinden azar i?iten ya da babasından bir tokat yiyen çocuk onların art?k kendisini sevmedi?ini dü?ünür. Çocukluk dönemi boyunca aile yap?sı ve e?itim biçimi nasıl olursa olsun, saldırgan, a??r? sessiz ve içe dönük, uyum ve davran?? problemleri gösteren, geçimsiz, arkada?lık kuramayan bir yap? sergiler. Bu da zaman içinde kişilik bozukluşu ortaya çıkabilir.
May 19th, 2007 at 21:23
Ben sevgisizligi esimden göruyorum bana h?cb?r zaman sevg?sını bellı etmez ve etmıyoda oglumu cok sevmeme ragmen sevg? gormed?g?m esımden herhalde bende ogluma gosterememıyorumama oglum hersey?m ben?m onu hayat?mdan daha cok sevıyorum sevg?mı gosteremesemde ?y? k? varsın can?mın ?c?
June 2nd, 2007 at 18:32
bende annem beni hiç sevmiyor hep abimi seviyoror hayata küstüm..ÇOK MUTSUZUM ÇOOOOOOOOOOOOOOOOK…..
June 21st, 2007 at 20:35
sevgisizlik cok kötü birsey bende annemden görmedim bende ogluma gösteremiyorum ama bende onu cok seviyorum
February 17th, 2008 at 21:07
büyüklerimizin cahilli?inin bedelini bizler ve yeti?tirdiğimiz çocuklar ödüyor ve zor hayat ?artlarında da bu sevgisizlik ortamı değişmicek gibi görünüyor!allah her kezin yard?mc?sı olsun:)
March 25th, 2008 at 16:04
sevgisizli?i hic sevmimiom her çocuşu sevmek sevgiyi ö?retmek benim fikrim bu
April 4th, 2008 at 22:39
bende cooookkk mutsuzum annemle babam ayr?ld?lar ben babamdan sevgi görmedim beni annemden kıskanırd? ama ben sadece her cocuşun istedi?i gibi baba istiyordum ama olmad? oooffff ölmek istiyorum anca detlerim ozaman biter inan?n hayatta hiç mutlu olmad?m ama olmucamda galiba allah?m ben neden mutsuzum beni kimse anlamıor ya ben napcam ya bari evlenince mutlu oluyum allah?m offfffff bitsin art?k bu oyn bitsin
July 19th, 2008 at 22:05
Benim annem ve babam birbirini sevemeyen teyze çocukları oldugu için maalesef sevgisiz büyüdük şu an 28 yaş?nday?m sevdi?im a??k olduşum hiçbir erkek beni sevmiyor kendimi sevdiremiyorum insanlarla da ileti?im sorunları yaşıyorum
December 20th, 2008 at 19:26
ben de küçükken babamdan bekledi?im sevgi ve ilgiyi göremedim beni sevdi?ini biliyordum ama sevgisini gösteremiyor du ama ben ?imdi gerçek sevgiyi çocuklarım da tatd?m onları çok ama çok seviyorum onlar için her şeyi yapar?m
January 25th, 2009 at 10:44
Bende GecimSiz CahiL Bir Ailenin eLinde Büyüdüm…Babam Bana 5.6 Yasindan Beri Hep Dayak Küfür Sundu…Hic Sevmedi veya TatLi Söz SöyLemedi…Hep Maddiyati Yüzüme Vurdu…Üstüne Birde 16 Yasinda YurtDisi Sevdasina EvLendirdi…MaLesef Ki Esimden de Sevgi Sefkat Göremedim…Ve Suan 24 Yasindayim 2 Cocugum Var…SürekLi Dayak KüfürLe Gecen Bir CocukLugumun GöLgesinden KurtuLamiyorum…Üstüne EvLiLigimde Göremedigim Sevgi Saygi EkLenince Hayat Cok AnLamsiz ve CekiLmez…Cok MutSuzum :( SevgisizLik Beni Kuruyan Bir Agaca Cevirdi…Ne KimseyLe Konusmak istiyorum ne Evden Disari Cikmak…Babamdan Nefret Ediyorum Tiskiniyorum…Suan biLe Herseyde Beni SucLuyor..Ama Artik Büyüdüm Ben DedikLerini KabuLlenemiyorum…Bir Sinir KoymaLiyim deyip icimde oNa KarSi Ne Varsa Dökmek istiyorum ve Dökecegimde…Yoksa Ben Hergün BöyLe AgLayacagim…Sonucunda Küfür ve dayak Yiyecegim biLiyorum Ama DökmeLiyim RahatLamaLiyim…Simdi CocukLarima Sevgiyi Yasatmaya caLisiyorum onLari Cok Seviyorum…Bu Hayattan CikardigimSa Her Cocuk Sahibi oLan Anna Baba oLamiyormus…DayakLa Terbiye Ettigini Sanan Bir Babaya Sahip oLmak Cok Kötü…Ofsf ooofssss
February 13th, 2009 at 17:46
bnimde anemle babam bn 3 yaş?ndayken ayr?lmı?lar.o zamandan beri kimseden yeterince sevgi görmedim.böle olunca herkesten yitmeler hor görmeler oldu. buda bni mutsuzla?t?rd? ?imdi hiç mutlu deilm yeterli sevgiden mahrum olduma inan?orum:s
April 9th, 2009 at 18:28
bnd sevgisiz buyudugumu dusunuyorum.kendimi öle goruyorum en az?ndan annem babam cahil beni belki seviolar ama bunu gerektigi sekilde gosteremiolar hep bag?rma cag?ram ele?tiri hiç gusel laf yok i?te böle bi durumda bnd cevreme karsı sewgiyle bakamıyorum herşeyden sık?lıorum k?mseyi sevemioyurm yak?n arkadasım yok insanlar bndn uzaklasıyolar bn 17 yasınday?m ve bu bnm yaşamımı cok etkiliyo. deprenyona girdim hayatla baglant?larım kesildi kimseyle gorusmek istemioyrum evden d?sar? c?kmak istemiorum ama bi odam yok evdede mutsuz sevgisiz bi ortam oldugu icin evde durmak istemiyorum zaman?mın cogunu d?sarda geçiriyorum cok mutsuzumm herşeye kuskunum hiçbişeyden zevk alamıyorum biri lutfen bana ak?l versin bu soruna bi cözüm aranırmı bilmiyorum ama bi fikri olan sölesin :S:S:S
May 7th, 2009 at 20:44
Sevilmeyecek çocuk de?ildim ama sevilmedim. Başkasının çocuşu olsam belki başlara taç olurdum.?çim ac?mıyor.Boğluşun dolu olduşu olur mu hiç.Oluyor i?te.?çim boğlukla dolu.Soşuk insanlar kötü de?ildir.Sıcak insanlar da her zaman iyi de?ildir.?yi olmak ile iyi görünmek farklıdır.Ben soşuk ama iyi sevilecek bir insan?m.Öyle bir çocuktum.Babam da dahil olmak üzere tüm ailemden ama iözellikle annemden sevgi görmedim. Onlar da aileleriden sevgi görmemişler.?imdi 32 yaş?nday?m iki çocuşum var ikisini de içimdeki o boğluklar kadar yoşun doluca seviyorum. Deliler gibi seviyorum.A?layacak kadar seviyorum.Ama annem, babam onlar aklıma gelince içimdeki boğluşu hissediyorum, donuyorum duyşularımı analiz edemiyorum.?a?ıyorum sonra kendime ben onlara karşı bir sevgi duymuyorum.En kötü hallerini ölümlerini dü?ünsem sadece ac?yabilirim.Kendimden utanıyorum.Kalbim var sevebilen, ama onları sevdi?imi dü?ünmüyorum.Ellerini öperken, yüzlerine bakarken bir haz alamıyorum. Onları sevmeye çalışıyorum.Olmuyor utanıyorum kendimden.Onların da beni sevmediklerini beni istemediklerini biliyorum, hissettiriyorlar.Acaba hayat?mda hiç olmasalard? daha mı mutlu olurdum…
December 20th, 2009 at 00:43
ailem beni b?rak?p çalışmak için gurbete g?tt?kler? için onlara küskün ve mutsuzdum yurtlarda sı??nt? g?b? yaşad?m e? te mutluluk arad?m oda bo? çıkt? bende çocuklarımı elımde olmadan bazen sevg?sızlı?e ?tt???mı dü?ünüyorum kadın gül gibi ?y? b?r bahç?van?n elnde açar yoksa solar g?derrr
December 30th, 2009 at 22:55
Sevgisizlik çok agir, çok aci, çok yorucu. Ben de ailemden sevgi gormedim kuçukken. Biliyordum ki kendi aralarinda da yoktu bir sevgi bagi. Babam otoriter, hata kabul etmeyen, ders notuna gore sevgi notu veren, devamli annemi asagilayan, sesi hep yukselen bir insan. Annemse kendi sevgi boslugunu baska turlu, hatalar yaparak doldurmaya çalisan, daha da ile gidip, babamin ona sevgi vermemesinin nedenini ben olarak gorup, kiskanan ve suçlayan biri. Hep gozumun içine bakardi evden gideyim diye. Gittim simdi çok uzaklara Fransa’ya, doktora yapmaya. Ama bu içimdeki sevgi boslugu burda daha çok su yuzune çikiyor. Gun geçtikçe beni daha çok kemiriyor, canimi çok yakiyor. Yasim 29, hala biri en ufak sesini yukseltse otomotik olarak aglamaya basliyorum. Kimseye sicak davranamiyorum, samimi iliskiler kuramiyorum. Bir de her terk edildigimdeki o ani gelen sevgi boslugunun seni kasip kavurmasi… Ne doktoramin bir anlami var ne de gelecegin…